Het is weer even geleden dat we een blog schreven, maar over deze heb ik sinds kerst even goed moeten nadenken. 

Sandy is vandaag vrij. Ik (Sigrid) niet. 

De kerst staat voor de deur. Overal verschijnen lichtjes, in de straten, gangen en de huiskamers. Kerstmuziek klinkt overal, soms zacht op de achtergrond, soms luid en onontkoombaar. Voor veel mensen roept dat warmte op. Gezelligheid. Samen zijn. Herinneringen. 

Het gaat hard in de verpleeghuizen. Opnames volgen elkaar in rap tempo op. Nieuwe bewoners, nieuwe families, nieuwe gezichten. De dynamiek op afdelingen verandert voortdurend en teams zijn aan het hollen. Er moet geregeld worden, afgestemd en vastgelegd en vaak voelt het alsof we vooral door moeten. 

Mensenrechten. 

Vanochtend stapte ik naar buiten en dacht maar één ding: "Gadsie... dit had ik écht niet gepland". Het was koud, en voor het eerst deze herfst moest ik weer krabben. Daar sta je dan, iets voor half 7, half slaperig op zoek naar een krabber waarvan je niet eens meer wist waar je 'm had gelaten. Eenmaal gevonden, ruiten schoon, verwarming op standje hittengolf op naar het werk.