Vandaag is de Dag van de Verpleging. Misschien juist zo bijzonder,  omdat we vandaag stilstaan bij een vak dat eigenlijk nooit stilstaat. Zorg gaat altijd door, in de ochtend, in de avond, in het weekend, op feestdagen, op momenten waarop anderen thuis zijn. En misschien vergeten we daardoor soms hoe bijzonder dit werk eigenlijk is. Omdat doorgaan zo normaal geworden is. 

Vandaag een inspirerende cursus gevolgd van Ignar Rip over MuziekGeluk*. Een methodiek die opnieuw laat zien hoe belangrijk het is om écht aan te sluiten bij de mens achter de diagnose met breinschade.

Vanavond kwam de jongste thuis na voetbaltraining. Ze hadden gegeten bij oma (die woont om de hoek van het voetbalveld). Dus na de training nog even snel naar oma voordat Sandy de kinderen ophaalde. En het moment dat ze thuis binnenkwam was het één en al gemopper. Want ze moest van ons nog douchen.... "Hoezo moet dat?", Nou, omdat je gesport hebt, eerst gegymd en net gevoetbald en na het sporten ga je onder de douche. In haar beleving leek dat een totaal onlogisch concept. Zuchtend, steunend en licht geïrriteerd liep ze naar boven. Alsof het een enorme opgave was. 

We hebben het vaak over stress in de zorg. Over werkdruk, over roosters, over hoe je werk en privé in balans houdt. Over mantelzorgers die overbelast raken. Maar eigenlijk hebben we het weinig over iets anders: wanneer het hoofd te vol raakt. 

Stress bij breinschade: het brein dat in overlevingsstand staat. 

Het is weer even geleden dat we een blog schreven, maar over deze heb ik sinds kerst even goed moeten nadenken.