Eigen regie begint niet in het verpleeghuis. Eigen regie, een begrip dat we in de zorg bijna dagelijks gebruiken. We schrijven er beleid over, volgen scholingen, voeren gesprekken met familie en stimuleren mensen om vooral zelf te blijven doen wat ze nog kunnen. 

Het is zaterdag, voor veel mensen een dood gewone zaterdag. Voor ons niet, Sandy was gisteren jarig, dat is al een feest maar vandaag is het dubbel feest. Het is namelijk roze zaterdag en dit jaar wordt dat gevierd in Noordwijk. Wij staan niet altijd op de bühne, gaan niet alle feesten af. Maar soms is het wel zo fijn om eens samen te zijn.  

De warmte voelen wij ook..  maar ouderen ervaren er vaak nog meer last van. 

Vandaag is de Dag van de Verpleging. Misschien juist zo bijzonder,  omdat we vandaag stilstaan bij een vak dat eigenlijk nooit stilstaat. Zorg gaat altijd door, in de ochtend, in de avond, in het weekend, op feestdagen, op momenten waarop anderen thuis zijn. En misschien vergeten we daardoor soms hoe bijzonder dit werk eigenlijk is. Omdat doorgaan zo normaal geworden is. 

Vandaag een inspirerende cursus gevolgd van Ignar Rip over MuziekGeluk*. Een methodiek die opnieuw laat zien hoe belangrijk het is om écht aan te sluiten bij de mens achter de diagnose met breinschade.

Vanavond kwam de jongste thuis na voetbaltraining. Ze hadden gegeten bij oma (die woont om de hoek van het voetbalveld). Dus na de training nog even snel naar oma voordat Sandy de kinderen ophaalde. En het moment dat ze thuis binnenkwam was het één en al gemopper. Want ze moest van ons nog douchen.... "Hoezo moet dat?", Nou, omdat je gesport hebt, eerst gegymd en net gevoetbald en na het sporten ga je onder de douche. In haar beleving leek dat een totaal onlogisch concept. Zuchtend, steunend en licht geïrriteerd liep ze naar boven. Alsof het een enorme opgave was. 

We hebben het vaak over stress in de zorg. Over werkdruk, over roosters, over hoe je werk en privé in balans houdt. Over mantelzorgers die overbelast raken. Maar eigenlijk hebben we het weinig over iets anders: wanneer het hoofd te vol raakt. 

Stress bij breinschade: het brein dat in overlevingsstand staat. 

Het is weer even geleden dat we een blog schreven, maar over deze heb ik sinds kerst even goed moeten nadenken. 

Sandy is vandaag vrij. Ik (Sigrid) niet. 

De kerst staat voor de deur. Overal verschijnen lichtjes, in de straten, gangen en de huiskamers. Kerstmuziek klinkt overal, soms zacht op de achtergrond, soms luid en onontkoombaar. Voor veel mensen roept dat warmte op. Gezelligheid. Samen zijn. Herinneringen. 

Het gaat hard in de verpleeghuizen. Opnames volgen elkaar in rap tempo op. Nieuwe bewoners, nieuwe families, nieuwe gezichten. De dynamiek op afdelingen verandert voortdurend en teams zijn aan het hollen. Er moet geregeld worden, afgestemd en vastgelegd en vaak voelt het alsof we vooral door moeten. 

Mensenrechten. 

Vanochtend stapte ik naar buiten en dacht maar één ding: "Gadsie... dit had ik écht niet gepland". Het was koud, en voor het eerst deze herfst moest ik weer krabben. Daar sta je dan, iets voor half 7, half slaperig op zoek naar een krabber waarvan je niet eens meer wist waar je 'm had gelaten. Eenmaal gevonden, ruiten schoon, verwarming op standje hittengolf op naar het werk. 

Over liefde, loslaten en blijven zorgen als herkenning verdwijnt. 

Familie kent iemand het langst, maar soms begrijpen ze hem het minst. Niet omdat ze het niet willen, juist omdat ze zó graag willen! Want liefde wil je vasthouden, wat langzaam verandert, en wij mensen houden namelijk niet altijd van veranderen. 

Na de TGV van vorige week vond ik dat het tijd werd om te vertragen. En niet een beetje, maar echt vertragen! Want wie met ouderen werkt, of omgaat (en ja dat doen we echt allemaal), weet het gaat bij ouderen echt allemaal wat langzamer. Niet omdat ze niet willen, maar omdat het brein, het lijf en de prikkelverwerking een andere snelheid hebben gekregen. 

Wat gaan we toch allen snel. Wat ons betreft te snel. En weet je? Wij doen er net zo hard aan mee. 

De klok is verzet. Voor de meeste een uurtje extra slapen. Voor mensen met breinschade: pure chaos! 

Vandaag staat het thema in één van de zintuigen, namelijk de tast. Of zoals ik het ook wel eens noem: ons persoonlijke waarschuwingssysteem dat de hele dag feedback geeft, of we willen of niet. 

Voor kinderen staat de herfstvakantie voor de deur. Ze tellen de dagen af tot ze niet meer vroeg op hoeven te staan. Ze komen tegenwoordig weer met natte jassen en modderschoenen binnenstormen. De jassen hangen straks weer vaker nat aan de kapstok, want het wordt kouder, natter en donkerder. 

Normaal kijken we even vooruit, hoe ziet onze week eruit? Even checken wat ons te wachten staat. Maar voor Sigrid vandaag is het anders. Want zij heeft vakantie. Voor Sandy daarentegen niet. Die heeft de kinderen, de voetbal en haar werk. Voor haar is het plannen, voetbalspullen, wekkers zetten, wassen en de honger stelen. En Sigrid? Die stapt over een paar uur in de auto, op weg naar een paar dagen weg met haar moeder. Ik weet, wat een luxe, ik kan en mag dat met haar! Gewoon tijd, moeder - dochter tijd. 

Vandaag is het druilerig. De lucht hangt laag, het licht is grauw en in mijn hoofd voelt het deze week net zo. 

Vanaf het eerste moment dat onze nieuwe stagiaire er viel hij op: Nieuwsgierig, betrokken, niet bang om gewoon te doen. Niet van het soort dat eerst drie keer vraagt of het wel mag, hij steekt zijn handen uit de mouwen en kijkt ondertussen goed wat er gebeurt. 

De geur van pompoensoep, natte jassen en handcrème: dat is voor mij de start van de herfst. Het licht verandert, de dagen worden korter, en buiten is het ineens een jas aan, jas uit seizoen. 

Het leven met appelmoes of om alsnog die echte ballerina te zijn. 

Zodra het kwik boven de 30 graden komt, begint heel Nederland te zuchten. We trekken massaal de ventilatoren uit de kast, of gaan die nog even snel kopen. We slapen met natte washandjes op ons hoofd en drinken ineens komkommerwater alsof het champagne is. Maar weet je wie écht de klos zijn bij zo'n hittegolf? Onze ouderen. En die zie je niet klagen hoor. Nee, die zitten met een fleece-dekentje over de knieën en zeggen dat het allemaal best meevalt. "Nee hoor, ik heb het helemaal niet warm". Ondertussen zie je letterlijk de zweetdruppels op het voorhoofd staan en kleven de steunkousen als een tweede huid. 

Een ontspannen vakantie begint met een goede voorbereiding. Maak een overdrachtsboekje of een korte samenvatting van de dagstructuur, medicijnen en gewoontes van je dierbare. Bespreek dit met degene die tijdelijk de zorg overneemt: een professional, vrijwilliger, of een ander familielid. Plan eventueel een meeloopmomentje in zodat je met een gerust hart weg kunt.

Er zijn van die onderwerpen waar we liever niet te lang bij stilstaan. Omdat ze schuiven in je keel, prikken in je ogen en een soort verdriet geven dat je niet zomaar even van je afschudt. Dit is er zo eentje...